Tijani Boulaouali
'Seeking knowledge is obligatory'
Symposium: Islam, Amazighisme en pluralism, Stichting Okaz Amsterdam, 27 maart 2016. Symposium: Religieuze instellingen en het fenomeen radicalisme, Stichting de Brug, Waregem, 12 maart 2016. Internationale conference: Identity crisis and the return of faith in the era of globalization, Fes Universiteit, 26, 27 maart 2017. Voordracht: Beeldvorming van de Islam en Islamofobie, Nador 1 april 2017 Symposium:

Intellectuele bijdragen


Sepreker in verschillende conferenties, colloquia en symposia zowel in Europa als in de Arabische wereld over uiteenlopende thema's o.a. de Islam en het Westen, Islamitische Vernieuwing, Globalisering, Pluralisme, (De)radicalisering, Beeldvorming van de Islam, Media en Communicatie, etc.

 

Radicalisering komt niet uit de lucht vallen

30-03-2015 | Tijani Boulaouali

Openie: De Moslim Krant

Radicalisering komt niet uit de lucht vallen

|

Al eerder schreef ik in mijn Arabischtalige studie ‘Religieuze ideologie en globalisering van de angst’ datIS als militie zal verdwijnen maar als fenomeen zal voortduren, net als andere jihadistische organisaties. Zie de laatste terroristische aanslagen in Parijs, Kopenhagen en Tunesië. Terwijl westerse beleidsmakers zich bezighouden met de oorlog ter plaatse tegen IS en andere radicale stromingen, sluiten zij hun ogen voor de andere kant van het probleem: de verspreiding van radicalisering in ons midden.

Preventieve maatregelen en veiligheidsaanpak alleen zijn niet in staat om radicalisering te ontmantelen en op te lossen. De westerse militaire aanpak in Afghanistan, Irak en Syrië mislukt, omdat zulke druk ontploffing genereert en geweld meer geweld levert. We hebben behoefte aan een andere aanpak van de kritieke toestand waarin de wereld zich heden bevindt. Wie het ontstaan, de ontwikkeling en de effecten van radicalisering wetenschappelijk onderzoekt, bemerkt dat het niet uit de lucht is komen vallen. Er is een scala aan oorzaken en omstandigheden die dit fenomeen produceert en laat uitzaaien, te weten: opvoeding, armoede, het effect van de media en de tirannie.

De militaire benadering van veiligheid besteedt nauwelijks aandacht aan die contextuele aspecten. Daarin wordt stoere taal gehanteerd in plaats van wijsheid en staat wraak boven tolerantie. Misschien helpt het om de gevolgen te verminderen en te begrenzen maar niet om haar wortels uit te roeien. Deze wortels vinden niet plaats in Irak, Syrië of in andere islamitische landen, maar in de gevoelens van jongeren die in onze samenleving, straten en pleinen ronddwalen en zich als buitenstaander opstellen.

Veiligheid is wat de filosoof John Locke het behartigen van ‘de burgerlijke goederen’ noemt. Maar de veiligheidsaanpak is niet genoeg om geweld namens godsdienst of andere levensbeschouwelijke vormen op te lossen. Er is behoefte aan een pluralistische benadering waarin iedereen op gelijke voet staat. Elke burger dient daarin zijn steentje bij te dragen. Echte burgerschap betekent niet wie of hoe jij bent (identiteit), maar wat jij doet en hoe jij presteert in de maatschappij (bijdrage). Vaak legt men het accent op eigenheid tegenover de andersheid. Maar zo vergeet men zijn plek in de samenleving waarin men zich heeft gevestigd en leeft. Pluralisme stelt elke actieve en verantwoordelijke burger op prijs ongeacht geloof, geslacht, huidskleur of oorsprong.

Iedereen krijgt er een rol om radicale concepten en extreme overtuigingen te deconstrueren. De bijdrage van moslims is hierin van cruciaal belang, zowel intern (thuis, moskee, burgermaatschappij, school) als extern (interreligieuze en culturele dialoog). De fundamentele vragen zijn: in hoeverre is de huidige leermethode in het islamitische onderwijs bruikbaar om een tolerante generatie te vormen, die moeiteloos thuis is in twee culturen? Welke rol kan onze civiele samenleving vervullen om actief burgerschap te bevorderen? Zijn onze moskeeën en islamitische organisaties wel competent om een postmoderne islam te construeren in de versnelde veranderingen op mondiaal niveau en kunnen ze tegelijkertijd voldoen aan de behoeften en verwachtingen van de nieuwe generaties?

De huidige, conventionele islamitische instellingen in Europa zijn niet bekwaam om zulke educatieve, maatschappelijke en theologische problematieken op te lossen. Het is tijd om ruimte te geven en te luisteren naar andere stemmen binnen de moslimgemeenschap die we steeds meer horen in de media en luidkeels van een ‘islamitische vernieuwing’ roepen. Het religieuze discours van sommige imams en bepaalde moslimvertegenwoordigers strookt niet meer met onze tijdgeest. Het is namelijk totaal in tegenspraak met de essentie van de islam zelf: die is oorspronkelijk gekomen om de totaalvisie van het Godsbeeld, het mensbeeld en het wereldbeeld in het hele universum in een continuüm elkaar te laten ontmoeten. Zo blijft de harmonie en het evenwicht zich steeds herstellen.

- See more at: http://demoslimkrant.nl/home/2015/03/3780.html#sthash.zXp6XwJs.dpuf

Radicalisering komt niet uit de lucht vallen

|

Al eerder schreef ik in mijn Arabischtalige studie ‘Religieuze ideologie en globalisering van de angst’ datIS als militie zal verdwijnen maar als fenomeen zal voortduren, net als andere jihadistische organisaties. Zie de laatste terroristische aanslagen in Parijs, Kopenhagen en Tunesië. Terwijl westerse beleidsmakers zich bezighouden met de oorlog ter plaatse tegen IS en andere radicale stromingen, sluiten zij hun ogen voor de andere kant van het probleem: de verspreiding van radicalisering in ons midden.

Preventieve maatregelen en veiligheidsaanpak alleen zijn niet in staat om radicalisering te ontmantelen en op te lossen. De westerse militaire aanpak in Afghanistan, Irak en Syrië mislukt, omdat zulke druk ontploffing genereert en geweld meer geweld levert. We hebben behoefte aan een andere aanpak van de kritieke toestand waarin de wereld zich heden bevindt. Wie het ontstaan, de ontwikkeling en de effecten van radicalisering wetenschappelijk onderzoekt, bemerkt dat het niet uit de lucht is komen vallen. Er is een scala aan oorzaken en omstandigheden die dit fenomeen produceert en laat uitzaaien, te weten: opvoeding, armoede, het effect van de media en de tirannie.

De militaire benadering van veiligheid besteedt nauwelijks aandacht aan die contextuele aspecten. Daarin wordt stoere taal gehanteerd in plaats van wijsheid en staat wraak boven tolerantie. Misschien helpt het om de gevolgen te verminderen en te begrenzen maar niet om haar wortels uit te roeien. Deze wortels vinden niet plaats in Irak, Syrië of in andere islamitische landen, maar in de gevoelens van jongeren die in onze samenleving, straten en pleinen ronddwalen en zich als buitenstaander opstellen.

Veiligheid is wat de filosoof John Locke het behartigen van ‘de burgerlijke goederen’ noemt. Maar de veiligheidsaanpak is niet genoeg om geweld namens godsdienst of andere levensbeschouwelijke vormen op te lossen. Er is behoefte aan een pluralistische benadering waarin iedereen op gelijke voet staat. Elke burger dient daarin zijn steentje bij te dragen. Echte burgerschap betekent niet wie of hoe jij bent (identiteit), maar wat jij doet en hoe jij presteert in de maatschappij (bijdrage). Vaak legt men het accent op eigenheid tegenover de andersheid. Maar zo vergeet men zijn plek in de samenleving waarin men zich heeft gevestigd en leeft. Pluralisme stelt elke actieve en verantwoordelijke burger op prijs ongeacht geloof, geslacht, huidskleur of oorsprong.

Iedereen krijgt er een rol om radicale concepten en extreme overtuigingen te deconstrueren. De bijdrage van moslims is hierin van cruciaal belang, zowel intern (thuis, moskee, burgermaatschappij, school) als extern (interreligieuze en culturele dialoog). De fundamentele vragen zijn: in hoeverre is de huidige leermethode in het islamitische onderwijs bruikbaar om een tolerante generatie te vormen, die moeiteloos thuis is in twee culturen? Welke rol kan onze civiele samenleving vervullen om actief burgerschap te bevorderen? Zijn onze moskeeën en islamitische organisaties wel competent om een postmoderne islam te construeren in de versnelde veranderingen op mondiaal niveau en kunnen ze tegelijkertijd voldoen aan de behoeften en verwachtingen van de nieuwe generaties?

De huidige, conventionele islamitische instellingen in Europa zijn niet bekwaam om zulke educatieve, maatschappelijke en theologische problematieken op te lossen. Het is tijd om ruimte te geven en te luisteren naar andere stemmen binnen de moslimgemeenschap die we steeds meer horen in de media en luidkeels van een ‘islamitische vernieuwing’ roepen. Het religieuze discours van sommige imams en bepaalde moslimvertegenwoordigers strookt niet meer met onze tijdgeest. Het is namelijk totaal in tegenspraak met de essentie van de islam zelf: die is oorspronkelijk gekomen om de totaalvisie van het Godsbeeld, het mensbeeld en het wereldbeeld in het hele universum in een continuüm elkaar te laten ontmoeten. Zo blijft de harmonie en het evenwicht zich steeds herstellen.

- See more at: http://demoslimkrant.nl/home/2015/03/3780.html#sthash.zXp6XwJs.dpuf

Radicalisering komt niet uit de lucht vallen

|

Al eerder schreef ik in mijn Arabischtalige studie ‘Religieuze ideologie en globalisering van de angst’ datIS als militie zal verdwijnen maar als fenomeen zal voortduren, net als andere jihadistische organisaties. Zie de laatste terroristische aanslagen in Parijs, Kopenhagen en Tunesië. Terwijl westerse beleidsmakers zich bezighouden met de oorlog ter plaatse tegen IS en andere radicale stromingen, sluiten zij hun ogen voor de andere kant van het probleem: de verspreiding van radicalisering in ons midden.

Preventieve maatregelen en veiligheidsaanpak alleen zijn niet in staat om radicalisering te ontmantelen en op te lossen. De westerse militaire aanpak in Afghanistan, Irak en Syrië mislukt, omdat zulke druk ontploffing genereert en geweld meer geweld levert. We hebben behoefte aan een andere aanpak van de kritieke toestand waarin de wereld zich heden bevindt. Wie het ontstaan, de ontwikkeling en de effecten van radicalisering wetenschappelijk onderzoekt, bemerkt dat het niet uit de lucht is komen vallen. Er is een scala aan oorzaken en omstandigheden die dit fenomeen produceert en laat uitzaaien, te weten: opvoeding, armoede, het effect van de media en de tirannie.

De militaire benadering van veiligheid besteedt nauwelijks aandacht aan die contextuele aspecten. Daarin wordt stoere taal gehanteerd in plaats van wijsheid en staat wraak boven tolerantie. Misschien helpt het om de gevolgen te verminderen en te begrenzen maar niet om haar wortels uit te roeien. Deze wortels vinden niet plaats in Irak, Syrië of in andere islamitische landen, maar in de gevoelens van jongeren die in onze samenleving, straten en pleinen ronddwalen en zich als buitenstaander opstellen.

Veiligheid is wat de filosoof John Locke het behartigen van ‘de burgerlijke goederen’ noemt. Maar de veiligheidsaanpak is niet genoeg om geweld namens godsdienst of andere levensbeschouwelijke vormen op te lossen. Er is behoefte aan een pluralistische benadering waarin iedereen op gelijke voet staat. Elke burger dient daarin zijn steentje bij te dragen. Echte burgerschap betekent niet wie of hoe jij bent (identiteit), maar wat jij doet en hoe jij presteert in de maatschappij (bijdrage). Vaak legt men het accent op eigenheid tegenover de andersheid. Maar zo vergeet men zijn plek in de samenleving waarin men zich heeft gevestigd en leeft. Pluralisme stelt elke actieve en verantwoordelijke burger op prijs ongeacht geloof, geslacht, huidskleur of oorsprong.

Iedereen krijgt er een rol om radicale concepten en extreme overtuigingen te deconstrueren. De bijdrage van moslims is hierin van cruciaal belang, zowel intern (thuis, moskee, burgermaatschappij, school) als extern (interreligieuze en culturele dialoog). De fundamentele vragen zijn: in hoeverre is de huidige leermethode in het islamitische onderwijs bruikbaar om een tolerante generatie te vormen, die moeiteloos thuis is in twee culturen? Welke rol kan onze civiele samenleving vervullen om actief burgerschap te bevorderen? Zijn onze moskeeën en islamitische organisaties wel competent om een postmoderne islam te construeren in de versnelde veranderingen op mondiaal niveau en kunnen ze tegelijkertijd voldoen aan de behoeften en verwachtingen van de nieuwe generaties?

De huidige, conventionele islamitische instellingen in Europa zijn niet bekwaam om zulke educatieve, maatschappelijke en theologische problematieken op te lossen. Het is tijd om ruimte te geven en te luisteren naar andere stemmen binnen de moslimgemeenschap die we steeds meer horen in de media en luidkeels van een ‘islamitische vernieuwing’ roepen. Het religieuze discours van sommige imams en bepaalde moslimvertegenwoordigers strookt niet meer met onze tijdgeest. Het is namelijk totaal in tegenspraak met de essentie van de islam zelf: die is oorspronkelijk gekomen om de totaalvisie van het Godsbeeld, het mensbeeld en het wereldbeeld in het hele universum in een continuüm elkaar te laten ontmoeten. Zo blijft de harmonie en het evenwicht zich steeds herstellen.

- See more at: http://demoslimkrant.nl/home/2015/03/3780.html#sthash.zXp6XwJs.dpuf

Radicalisering komt niet uit de lucht vallen

|

Al eerder schreef ik in mijn Arabischtalige studie ‘Religieuze ideologie en globalisering van de angst’ datIS als militie zal verdwijnen maar als fenomeen zal voortduren, net als andere jihadistische organisaties. Zie de laatste terroristische aanslagen in Parijs, Kopenhagen en Tunesië. Terwijl westerse beleidsmakers zich bezighouden met de oorlog ter plaatse tegen IS en andere radicale stromingen, sluiten zij hun ogen voor de andere kant van het probleem: de verspreiding van radicalisering in ons midden.

Preventieve maatregelen en veiligheidsaanpak alleen zijn niet in staat om radicalisering te ontmantelen en op te lossen. De westerse militaire aanpak in Afghanistan, Irak en Syrië mislukt, omdat zulke druk ontploffing genereert en geweld meer geweld levert. We hebben behoefte aan een andere aanpak van de kritieke toestand waarin de wereld zich heden bevindt. Wie het ontstaan, de ontwikkeling en de effecten van radicalisering wetenschappelijk onderzoekt, bemerkt dat het niet uit de lucht is komen vallen. Er is een scala aan oorzaken en omstandigheden die dit fenomeen produceert en laat uitzaaien, te weten: opvoeding, armoede, het effect van de media en de tirannie.

De militaire benadering van veiligheid besteedt nauwelijks aandacht aan die contextuele aspecten. Daarin wordt stoere taal gehanteerd in plaats van wijsheid en staat wraak boven tolerantie. Misschien helpt het om de gevolgen te verminderen en te begrenzen maar niet om haar wortels uit te roeien. Deze wortels vinden niet plaats in Irak, Syrië of in andere islamitische landen, maar in de gevoelens van jongeren die in onze samenleving, straten en pleinen ronddwalen en zich als buitenstaander opstellen.

Veiligheid is wat de filosoof John Locke het behartigen van ‘de burgerlijke goederen’ noemt. Maar de veiligheidsaanpak is niet genoeg om geweld namens godsdienst of andere levensbeschouwelijke vormen op te lossen. Er is behoefte aan een pluralistische benadering waarin iedereen op gelijke voet staat. Elke burger dient daarin zijn steentje bij te dragen. Echte burgerschap betekent niet wie of hoe jij bent (identiteit), maar wat jij doet en hoe jij presteert in de maatschappij (bijdrage). Vaak legt men het accent op eigenheid tegenover de andersheid. Maar zo vergeet men zijn plek in de samenleving waarin men zich heeft gevestigd en leeft. Pluralisme stelt elke actieve en verantwoordelijke burger op prijs ongeacht geloof, geslacht, huidskleur of oorsprong.

Iedereen krijgt er een rol om radicale concepten en extreme overtuigingen te deconstrueren. De bijdrage van moslims is hierin van cruciaal belang, zowel intern (thuis, moskee, burgermaatschappij, school) als extern (interreligieuze en culturele dialoog). De fundamentele vragen zijn: in hoeverre is de huidige leermethode in het islamitische onderwijs bruikbaar om een tolerante generatie te vormen, die moeiteloos thuis is in twee culturen? Welke rol kan onze civiele samenleving vervullen om actief burgerschap te bevorderen? Zijn onze moskeeën en islamitische organisaties wel competent om een postmoderne islam te construeren in de versnelde veranderingen op mondiaal niveau en kunnen ze tegelijkertijd voldoen aan de behoeften en verwachtingen van de nieuwe generaties?

De huidige, conventionele islamitische instellingen in Europa zijn niet bekwaam om zulke educatieve, maatschappelijke en theologische problematieken op te lossen. Het is tijd om ruimte te geven en te luisteren naar andere stemmen binnen de moslimgemeenschap die we steeds meer horen in de media en luidkeels van een ‘islamitische vernieuwing’ roepen. Het religieuze discours van sommige imams en bepaalde moslimvertegenwoordigers strookt niet meer met onze tijdgeest. Het is namelijk totaal in tegenspraak met de essentie van de islam zelf: die is oorspronkelijk gekomen om de totaalvisie van het Godsbeeld, het mensbeeld en het wereldbeeld in het hele universum in een continuüm elkaar te laten ontmoeten. Zo blijft de harmonie en het evenwicht zich steeds herstellen.

- See more at: http://demoslimkrant.nl/home/2015/03/3780.html#sthash.zXp6XwJs.dpuf

Al eerder schreef ik in mijn Arabischtalige studie ‘Religieuze ideologie en globalisering van de angst’ dat IS als militie zal verdwijnen maar als fenomeen zal voortduren, net als andere jihadistische organisaties. Zie de laatste terroristische aanslagen in Parijs, Kopenhagen en Tunesië. Terwijl westerse beleidsmakers zich bezighouden met de oorlog ter plaatse tegen IS en andere radicale stromingen, sluiten zij hun ogen voor de andere kant van het probleem: de verspreiding van radicalisering in ons midden.

Preventieve maatregelen en veiligheidsaanpak alleen zijn niet in staat om radicalisering te ontmantelen en op te lossen. De westerse militaire aanpak in Afghanistan, Irak en Syrië mislukt, omdat zulke druk ontploffing genereert en geweld meer geweld levert. We hebben behoefte aan een andere aanpak van de kritieke toestand waarin de wereld zich heden bevindt. Wie het ontstaan, de ontwikkeling en de effecten van radicalisering wetenschappelijk onderzoekt, bemerkt dat het niet uit de lucht is komen vallen. Er is een scala aan oorzaken en omstandigheden die dit fenomeen produceert en laat uitzaaien, te weten: opvoeding, armoede, het effect van de media en de tirannie.

De militaire benadering van veiligheid besteedt nauwelijks aandacht aan die contextuele aspecten. Daarin wordt stoere taal gehanteerd in plaats van wijsheid en staat wraak boven tolerantie. Misschien helpt het om de gevolgen te verminderen en te begrenzen maar niet om haar wortels uit te roeien. Deze wortels vinden niet plaats in Irak, Syrië of in andere islamitische landen, maar in de gevoelens van jongeren die in onze samenleving, straten en pleinen ronddwalen en zich als buitenstaander opstellen.

Veiligheid is wat de filosoof John Locke het behartigen van ‘de burgerlijke goederen’ noemt. Maar de veiligheidsaanpak is niet genoeg om geweld namens godsdienst of andere levensbeschouwelijke vormen op te lossen. Er is behoefte aan een pluralistische benadering waarin iedereen op gelijke voet staat. Elke burger dient daarin zijn steentje bij te dragen. Echte burgerschap betekent niet wie of hoe jij bent (identiteit), maar wat jij doet en hoe jij presteert in de maatschappij (bijdrage). Vaak legt men het accent op eigenheid tegenover de andersheid. Maar zo vergeet men zijn plek in de samenleving waarin men zich heeft gevestigd en leeft. Pluralisme stelt elke actieve en verantwoordelijke burger op prijs ongeacht geloof, geslacht, huidskleur of oorsprong.

Iedereen krijgt er een rol om radicale concepten en extreme overtuigingen te deconstrueren. De bijdrage van moslims is hierin van cruciaal belang, zowel intern (thuis, moskee, burgermaatschappij, school) als extern (interreligieuze en culturele dialoog). De fundamentele vragen zijn: in hoeverre is de huidige leermethode in het islamitische onderwijs bruikbaar om een tolerante generatie te vormen, die moeiteloos thuis is in twee culturen? Welke rol kan onze civiele samenleving vervullen om actief burgerschap te bevorderen? Zijn onze moskeeën en islamitische organisaties wel competent om een postmoderne islam te construeren in de versnelde veranderingen op mondiaal niveau en kunnen ze tegelijkertijd voldoen aan de behoeften en verwachtingen van de nieuwe generaties?

De huidige, conventionele islamitische instellingen in Europa zijn niet bekwaam om zulke educatieve, maatschappelijke en theologische problematieken op te lossen. Het is tijd om ruimte te geven en te luisteren naar andere stemmen binnen de moslimgemeenschap die we steeds meer horen in de media en luidkeels van een ‘islamitische vernieuwing’ roepen. Het religieuze discours van sommige imams en bepaalde moslimvertegenwoordigers strookt niet meer met onze tijdgeest. Het is namelijk totaal in tegenspraak met de essentie van de islam zelf: die is oorspronkelijk gekomen om de totaalvisie van het Godsbeeld, het mensbeeld en het wereldbeeld in het hele universum in een continuüm elkaar te laten ontmoeten. Zo blijft de harmonie en het evenwicht zich steeds herstellen.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Dit is een verplicht veld
Tijani Boulaouali

Researcher, Islamic intellectual, teacher Islamic theology, Arabic Language and didactic/pedagogical formation and author of several books including: The image of Islam in the Dutch academic approach (United Arab Emirates, 2013), Arabic poetry, the duality of norm and deviation (United Arab Emirates, 2012), Islam and the Amazighism (Casablanca, 2008), Muslims in the West (2006, Cairo).

-------------------------

Onderzoeker, moslimintellectueel, Docent Islam, Arabische Taal en pedagogische/didactische vorming en auteur van een aantal boeken o. a. De beeldvorming van de Islam in de Nederlandse academische benadering (United Arab Emirates, 2013), De Islam en het Amazighisme (Casablanca, 2008), Moslims in het Westen (2005, Cairo).

-------------------------

باحث ومثقف إسلامي، متخصص في قضايا الإسلام والغرب ودراسات الإعلام والأدب والترجمة، أستاذ العلوم الإسلامية واللغة العربية والتكوين التربوي. صدرت له مجموعة من المؤلفات منها: المسلمون في الغرب، القاهرة 2006، الإسلام والأمازيغية، الدار البيضاء 2009، صورة الإسلام في المقاربة الأكاديمية الهولندية، مركز الإمارات للدراسات والبحوث الاستراتيجية 2013

Mijn artikelen
Reacties
    Powered by Mijndomeinwebsitemaker.nl